Η καθημερινή μικρή πνευματική προσπάθεια, φέρνει ως αποτέλεσμα την κατανόηση της ΣΥΝΕΧΕΙΑΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ.
Το άνοιγμα στο Θεό/Εαυτό/Πατέρα μέσα απ'το διαλογισμό -που είναι η βάση κάθε Πνευματικής Πορείας- και μέσα από τις υπόλοιπες πνευματικές πειθαρχίες, αργά ή γρήγορα θα διασπάσει το περιορισμό και την αποκοπή που έχουμε απ'το Θεό και θα αναδείξει την συνέχεια μεταξύ της γήινης υλικής ζωής και των πνευματικών κόσμων.
Έτσι θα αρχίσουμε να αντιλαμβανόμαστε την έλλειψη τυχαιότητας των καθημερινών πρακτικών συμβάντων και την άμεση σύνδεσή τους με την πνευματική μας κατάσταση.
Τα καθημερινά γεγονότα γίνονται οδηγοί για την πνευματική μας πορεία και διδασκόμαστε από καθετί που συμβαίνει, απορρίπτοντας βέβαια τη λογική "για τα προβλήματά μου φταίει η γυναίκα μου, η κοινωνία, το κράτος, ο φίλος μου, οι γονείς μου" κλπ, αφού οι συμπεριφορές των άλλων απέναντί μας καθρεφτίζουν το τι πρέπει να εξελίξουμε στον εαυτό μας.
Πολλοί βέβαια αρνούνται να μπουν σε αυτή την απελευθερωτική διαδικασία ανάληψης των προσωπικών ευθυνών, από φόβο και από βόλεμα, αρκούμενοι να μένουν σε μια μίζερη πραγματικότητα.
Η αναζήτηση της Ευτυχίας θέλει θάρρος και τόλμη. Είναι ένας αγώνας, μια μάχη. Γι'αυτό και οι άνθρωποι του Πνεύματος λέγονται Πολεμιστές.
Ποτέ δεν πρέπει να απογοητευόμαστε με τους μικρούς καρπούς των προσπαθειών μας. Η πνευματική ανάπτυξη λειτουργεί ΣΥΣΣΩΡΕΥΤΙΚΑ. Κάθε μέρα ανάβουμε ένα μικρό κεράκι, το οποίο αργότερα θα γίνει ένα μεγάλο φως αν συνεχίσουμε να το θρέφουμε.
Το τραγικό όμως εδώ στη γη, είναι ότι αναλωνόμαστε καθημερινά με ασχολίες εξωτερικές, με τη δουλειά, με το τι θα φάμε, τι θα πιούμε, ποιον θα δούμε, πως θα διασκεδάσουμε και δεν μας μένει χρόνος για ουσιαστική ενασχόληση και μελέτη του Πνεύματος και των λειτουργιών Του.
Η ζωή είναι μικρή και δυστυχώς τα πνευματικά βήματα που κάνουμε σε μια ενσάρκωση είναι πάρα πολύ λίγα, αφού το περισσότερο χρόνο πνευματικής εξάσκησης, το μόνο που κάνουμε είναι να ΑΝΑΚΤΟΥΜΕ ΠΑΛΙΕΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΕΣ ΣΥΣΣΩΡΕΥΣΕΙΣ.
Τα νέα πνευματικά βήματα πάρα πολύ λίγα. Και οι ΕΥΚΑΙΡΙΕΣ για αυτά τα νέα πνευματικά ανοίγματα, επίσης πολύ λίγες. Πόσο τραγικά είναι όλα αυτά!
Δεν πρέπει να φοβόμαστε να πάρουμε την ευθύνη της ζωής μας. (Όλοι οι φόβοι είναι ψέμα έτσι κι αλλιώς). Η προσπάθεια για πνευματική ανεξαρτησία είναι μια σπουδαία προσπάθεια και οι Εσωτερικοί Οδηγοί θα τρέξουν προς βοήθειά μας.
Αν έχετε παρατηρήσει, οι πνευματικές διδασκαλίες μιλούν συνεχώς για την εξουδετέρωση των επιθυμιών. Επίσης θα παρατηρήσετε ότι στο διαλογισμό ο νους όλο εκεί πηγαίνει, σε θέματα που θέλουμε να πάρουμε κάτι από αυτά, που δεν είμαστε ικανοποιημένοι.
Γι'αυτό ο πνευματικός αγώνας είναι αγώνας ανεξαρτησίας ενεργειακής, και απόσυρσης όλων αυτών των 'πλοκαμιών' που έχουμε απλώσει από δω κι από κει για να ρουφάμε ενέργεια, (απ'τα οποία όμως μας διαρρέει ενέργεια κι όλας). Βαμπιρισμός δηλαδή, ένα κατεστημένο εδώ στη γη.
Γιατί να τρεφόμαστε με ακάθαρτες ενέργειες των άλλων, ενώ έχουμε τη Μία Πηγή του Αιώνιου Νερού και Τροφής που χορταίνει πραγματικά; Αυτό το κάνουμε επειδή έτσι έχουμε εκπαιδευτεί να κάνουμε.
Όταν ήμασταν μωρά και ακόμα δεν είχαμε μπει στα νοητικά και πρακτικά κατεστημένα του πεδίου της γης, είχαμε τη δυνατότητα να τρεφόμαστε απ'ευθείας απ'τη Πηγή. (Είχαμε ανοιχτά chakras). Γι'αυτό άλλωστε οι άνθρωποι αγαπούν τόσο τα μωρά, αφού είναι γεμάτα ενέργεια.
Μετά σιγά σιγά το παιδί υιοθετεί τους τρόπους λειτουργίας των ανθρώπων, πρώτα απ'όλα απ'τις συμπεριφορές των γονιών, και αρχίζει να παίζει τους ίδιους ρόλους για να ρουφάει ενέργεια, αφού μέσα στο πεδίο της γης οι ενέργειες σπαταλιούνται εύκολα και πρέπει κάπως να τις ανακτούμε.
Έτσι έχουμε τη σημερινή κοινωνία που βλέπουμε, με ανθρώπους χωρίς αυτοπεποίθηση (δηλαδή πίστη στον Εαυτό), που λόγω της αποκοπής απ'τη Πηγή κάνουν τα χίλια δυο τεχνάσματα για να πάρουν λίγα ψίχουλα προσοχής/ενέργειας απ'τους άλλους: προσπαθούν να πάρουν το high αμάξι για να έχουν αναγνώριση απ'το περίγυρο και να φαίνονται ότι είναι 'κάποιοι', δουλεύουν σε δυο δουλειές για να βγάλουν πέρα τα αυξημένα έξοδα από τις επίπλαστες ανάγκες και έχουν μπει με λίγα λόγια σε μια έλλειψη απλότητας, και που χρόνος για πνευματική σπουδή.
Όμως τα πράγματα είναι απλά. Τα παιδιά έχουν άγχη? Ο Χριστός μας κάλεσε να γίνουμε σαν αυτά, με συνειδητότητα αυτή τη φορά, συνειδητά παιδιά. Η απλότητα και η πνευματική προσπάθεια θα δώσει ρυθμό και αρμονία στη ζωή μας.
Έτσι θα έλξουμε την κατάλληλη εργασία, ή θα βρεθούμε στο κατάλληλο τόπο και χρόνο για να πιάσουμε μια ευκαιρία, θα έρθουν οι κατάλληλοι άνθρωποι στη ζωή μας και γενικά θα μπούμε σε μια τάξη.
Γι'αυτό είναι τεράστιας σημασίας να μην περιμένουμε πρώτα τις εξωτερικές συνθήκες να είναι κατάλληλες για να μπούμε εμείς σε πνευματική εργασία (σπάνια συμβαίνει αυτό), αλλά να μπούμε σε πνευματική εργασία και προσπάθεια ώστε να γίνουν οι εξωτερικές συνθήκες αρμονικές.
Οι εξωτερικές πρακτικές συνθήκες είναι ένα αποτέλεσμα της πνευματικής μας ζωής. Αν υπάρχει χάος στην εξωτερική μας ζωή, τότε σημαίνει ότι χρειαζόμαστε συμμάζεμα εσωτερικά.
Έτσι λοιπόν βλέπουμε την ΑΜΕΣΗ ΠΡΑΚΤΙΚΟΤΗΤΑ του πνευματικού αγώνα και της ανάληψης των προσωπικών ευθυνών: αποσύρουμε τα πλοκάμια, ενωνόμαστε με τον Εαυτό και αρχίζει ένα θαυμαστό ταξίδι, γεμάτο Ρυθμό, Χαρά και Ευδαιμονικό Αγώνα, όπου κάθε ένα μικρό καθημερινό συμβάν εντάσσεται μέσα σε αυτή τη Ρυθμική Ροή.
Για ποια ματαιότητα τότε θα μιλάμε;
thesecretrealtruth , elenastral
Δεν υπάρχουν σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου