Κάποτε ήταν ένα νέο ζευγάρι που μετακόμισε σε καινούργια γειτονιά. Καθώς έτρωγαν το πρώτο τους πρωινό στο νέο τους σπίτι, η γυναίκα κοίταξε έξω από το παράθυρο και είδε τη γειτόνισσα που εκείνη την ώρα άπλωνε την μπουγάδα της.
“Ά, τα ρούχα δεν είναι και πολύ καθαρά”, σχολίασε,“ η γειτόνισσα δεν ξέρει να πλένει καλά. Μάλλον χρειάζεται να χρησιμοποιεί περισσότερο σαπούνι”. Ο σύζυγος κοίταξε την μπουγάδα αλλά δε είπε τίποτα. Κάθε φορά που η γειτόνισσα άπλωνε την μπουγάδα της ,η γυναίκα έκανε τα ίδια σχόλια.
Ένα μήνα αργότερα, ένιωσε μεγάλη έκπληξη, όταν είδε ότι τα ρούχα που είχε απλώσει η γειτόνισσα ήταν πιο καθαρά και είπε στον άντρα της:
“ Για δες! Η γειτόνισσα έμαθε επιτέλους να πλένει! Αναρωτιέμαι ποιος την έμαθε”. “ Ξέρεις ξύπνησα νωρίς σήμερα το πρωί και καθάρισα τα τζάμια μας!” γύρισε και της είπε ο άντρας της.
Πόσες φορές έχουμε βιαστεί να βγάλουμε βιαστικά συμπεράσματα ε; Μήπως τελικά το πώς βλέπει κανείς τον κόσμο & τις καταστάσεις, έχει να κάνει περισσότερο με τη δική του αντίληψη των πραγμάτων, και όχι τόσο με το ίδιο το γεγονός;
Είχα διαβάσει πως ακόμη κι αν ένας κλέφτης συναντήσει έναν άγιο στο δρόμο του, θα τον κοιτάζει στις τσέπες.
Kαλό είναι να ελέγχουμε πού & πού τα τζάμια της εσωτερικής μας όρασης & αντίληψης, αν είναι καθαρά, προτού βιαστούμε να προδικάσουμε μία κατάσταση ή έναν άνθρωπο.
Δεν υπάρχουν σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου