Αδελφική σχέση: Μια σχέση «δοτή» και όχι επιλογής, ωστόσο καθοριστική και –αναγκαστικά- παντοτινή. Όλα τα αδέλφια καβγαδίζουν κάποιες φορές.
Πιο συχνά αυτά που έχουν μικρή διαφορά ηλικίας, είναι του ίδιου φύλου, καθώς έχουν περισσότερα να μοιραστούν και να συγκρίνουν, παρόμοιες ανάγκες, δικαιώματα και υποχρεώσεις και υπάρχει μεγαλύτερος ανταγωνισμός μεταξύ τους.
Οι καβγάδες των παιδιών πολλές φορές προβληματίζουν, κουράζουν ή οδηγούν σε απόγνωση τους γονείς. Ειδικά όταν συμβαίνουν μπροστά σε άλλους μπορεί να τους φέρουν σε πολύ δύσκολη θέση.
Τι μπορούμε να κάνουμε ?
* Βοηθάμε να μάθουν να βλέπουν και να καταλαβαίνουν και την άλλη πλευρά (τι σκέπτεται και πώς νιώθει το αδελφάκι τους για το αντικείμενο του καυγά) και να δείχνουν σεβασμό, ακόμα κι αν δε συμφωνούν.
* Τους μαθαίνουμε να διεκδικούν αυτά που θέλουν με κατάλληλο τρόπο και δείχνουμε τους πιο αποδεκτούς τρόπους του θυμού, της απογοήτευσης και της ζήλιας και άλλων αρνητικών συναισθημάτων. Τονίστε τους ότι τα ίδια τα συναισθήματα όσο αρνητικά κι αν είναι δεν είναι κακά. Κακός μπορεί να είναι ο τρόπος, που τα εξωτερικεύουν.
* Εξηγούμε με σαφήνεια ποιες συμπεριφορές θεωρούμε καλές και ποιες όχι. Δε δίνουμε αόριστες και σύνθετες εντολές "παίξτε όμορφα", αλλά λέμε: να μη φωνάζετε, να μοιράζεστε τα παιχνίδια σας , να μη χτυπάτε ο ένας τον άλλο.
* Καταστρώνουμε σχέδιο δράσης εκ των προτέρων, ώστε να ξέρουμε τι θα κάνουμε σε κάθε περίπτωση. Προειδοποιούμε τα παιδιά ότι θα υπάρξουν συνέπειες σε περίπτωση τσακωμού: απομόνωση σε ξεχωριστά δωμάτια για λίγα λεπτά, στέρηση του παιχνιδιού "έριδας", στέρηση βόλτας.
* Είμαστε συνεπείς με τις προειδοποιήσεις για τις τιμωρίες. Η τιμωρία πρέπει να είναι υπόσχεση και όχι απειλή -δηλαδη πρέπει πάντα να πραγματοποιείται για να έχει ισχύ στο μέλλον.
* Είναι σημαντικό να μην ενισχύουμε τον ανταγωνισμό και τη ζήλια, συγκρίνοντας το ένα παιδί με το άλλο.
Τι να κάνουμε την ώρα του καυγά ?
Αρχικά δίνουμε την ευκαιρία να επιλύσουν μόνα τους τη διαφορά τους χωρίς να επέμβουμε. Αν καταλάβουμε ότι τα πράγματα χειροτερεύουν παρεμβαίνουμε προσπαθώντας να καταλάβουμε τι συμβαίνει και να τους δώσουμε την ευκαιρία να εκφράσει ο καθένας τη γνώμη του.
Αν το πρόβλημα δε λύνεται, προχωράμε στη λύση της απομόνωσης σε ξεχωριστά δωμάτια.
Είναι πολύ σημαντικό να μη χάσουμε την ψυχραιμία μας. Μόνο έτσι θα διδάξουμε πραγματικά στα παιδιά μας τον τρόπο ειρηνικής επίλυσης της σύγκρουσης!
Μερικές τεχνικές
* Για το παιδί, που δε μοιράζεται τα πράγματά του: του επιτρέπουμε να κρύψει ένα παιχνίδι σε κάποιο σημείο και αυτό το παιχνίδι θα είναι μόνο δικό του. Τα υπόλοιπα, όμως, θα τα μοιραστεί με το αδελφάκι του.
* Για αδέλφια, που θέλουν μονίμως το ίδιο παιχνίδι: απλώνουμε όλα τα παιχνίδια στο πάτωμα και προτρέπουμε τα παιδιά να βάλουν ο καθένας σε δικό του κουτί τα παιχνίδια που προτιμάει. Στη συνέχεια, διαλέγουμε τα κοινά παιχνίδια σε ένα τρίτο κουτί, που θα τα μοιράζονται εξίσου. Αυτή η μοιρασιά ισχύει για μια εβδομάδα. Το παιδί, που θα αρχίσει να διεκδικεί με επιθετικό τρόπο ένα από τα παιχνίδια του άλλου αδελφού, θα πρέπει να το προειδοποιήσουμε και ενδεχομένως να το τιμωρήσουμε, αν δε συμμορφωθεί. Αντιθέτως το να επιτρέψουμε τις ανταλλαγές μεταξύ τους, βοηθάει να κατανοήσουν την έννοια της συνδιαλλαγής.
* Προσπαθούμε να επικεντρωνόμαστε στις θετικές συμπεριφορές των παιδιών μας και να τις επιβραβεύουμε, όταν εμφανίζονται. Αν αγνοούμε την καλή συμπεριφορά και δεν τη σχολιάζουμε θετικά θα εκλείψει.
sarotiko , mother.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου