Disqus


***
SEARCHING THE BLOG

Loading




SEARCHING


Τελευταίες ... Αναρτήσεις

Ο ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ ΠΟΥ ΑΓΑΠΗΣΑ … ΣΕ ΑΠΟΦΘΕΓΜΑΤΑ !!!

ΝΙΚΟΣ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ

...Δεν Ελπίζω Τίποτα, Δεν Φοβάμαι Τίποτα, Είμαι Ελεύθερος. ...Ζούμε Μόνοι, Πεθαίνουμε Μόνοι, Το Ενδιάμεσο Φωτεινό Σημείο Το Λέμε Ζωή. ...Ελευτεριά Θα Πει Να Μάχεσαι Στη Γης Χωρίς Ελπίδα. ...Θεός Θα Πει Να Κυνηγάς Θεό Στον Αδειανόν Αγέρα. ...Ολάνθιστος Γκρεμός Της Γυναικός Το Σώμα. ...Πιο Δυνατή Η Ψυχή Από Την Ανάγκη, Και Δε Συχωρνάει. ...Τι Θα Πει Λεύτερος; Αυτός Που Δεν Φοβάται Το Θάνατο. ...Ότι Δεν Συνέβη Ποτέ, Είναι Ότι Δεν Ποθήσαμε Αρκετά. ...Αλίμονο Σε Όποιον Ζει Στην Έρημο Και Θυμάται Του Κόσμου. ...Αγωνιζόμαστε Για Τα Άφταστα, Και Γι' Αυτό Ο Άνθρωπος Έπαψε Να Είναι Ζώο. ...Ο Αληθινός Χριστός Περιπατάει Και Αγωνίζεται Μαζί Με Τους Ανθρώπους. ...Τα Τετραθέμελα Του Κόσμου Τούτου: Ψωμί, Κρασί, Φωτιά, Γυναίκα. ...Έχεις Τα Πινέλα, Έχεις Τα Χρώματα, Ζωγράφισε Τον Παράδεισο Και Μπες Μέσα. ...Η Πετρά, Το Σίδερο, Το Ατσάλι Δεν Αντέχουν. Ο Άνθρωπος Αντέχει. ...Αν Μια Γυναίκα Κοιμηθεί Μόνη, Ντροπιάζει Όλους Τους Άντρες. ...Ω Πολυφίλητο Κορμί, Το Πιο Κρυφό ‘Σαι Μονοπάτι. ...Η Στερνή Η Πιο Ιερή Μορφή Της Θεωρίας Είναι Η Πράξη.

*

Έλληνες γρηγορείτε ~ Εάλω η πατρίδα μας .!!!

*

ΥΠ' ΟΨIΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ !!!


«Το πρώτο βήμα για να εξοντώσεις ένα έθνος, είναι να διαγράψεις τη μνήμη του.

Να καταστρέψεις τα βιβλία του, την κουλτούρα του, την ιστορία του.

Μετά να βάλεις κάποιον να γράψει νέα βιβλία, να κατασκευάσει μια νέα παιδεία, να επινοήσει μια νέα ιστορία ...

Δεν θα χρειαστεί πολύς καιρός για να αρχίσει αυτό το έθνος να ξεχνά ποιο είναι και ποιο ήταν.

Ο υπόλοιπος κόσμος γύρω του θα το ξεχάσει ακόμα πιο γρήγορα».

"Μίλαν Κούντερα" (Το βιβλίο του γέλιου και της λήθης)

*

Η Ενημέρωση Έρχεται Κοντά σας !!!

Η Ενημέρωση Έρχεται Κοντά σας !!!

Δευτέρα 1 Αυγούστου 2011

Μάνες γεμάτες κουράγιο!



«Ήμουν χαμένη, δεν ήξερα τι να κάνω και παρακάλεσα το Θεό να μου δείξει το σωστό δρόμο. Και μου τον έδειξε! Όταν έκανα τις εξετάσεις πριν από την έκτρωση, είδα στην οθόνη του υπέρηχου το παιδί μου και αποφάσισα να το κρατήσω και να προσπαθήσω να το ζήσω».


Περισσότερες από 12.000 ανύπαντρες μητέρες μεγαλώνουν κάτω από αντίξοες συνθήκες τα παιδιά τους, βιώνοντας τον κοινωνικό αποκλεισμό και την αδιαφορία της Πολιτείας.

Και όλα αυτά σε μια χώρα που το εθνικό της πρόβλημα είναι το δημογραφικό...

Βιώνουν τον κοινωνικό αποκλεισμό και ακροβατούν καθημερινά μεταξύ των χιλιάδων υποχρεώσεων στη δουλειά και το σπίτι.
Είναι περισσότερες από 12.000 ανύπαντρες μητέρες, στο σύνολο των 230.000 Ελληνίδων που μεγαλώνουν παιδιά χωρίς σύζυγο.
Το οικογενειακό δίκαιο κατάργησε τη διάκριση σε παιδιά εντός και εκτός γάμου το 2003.
Κανένας νόμος όμως δεν διευκολύνει την ανύπαντρη μέλλουσα μητέρα, ώστε η γέννηση και η ανατροφή του παιδιού της να μην είναι ένας διαρκής Γολγοθάς.
Παρά το γεγονός ότι, σύμφωνα με το Σύνταγμα η μητρότητα και η παιδική ηλικία βρίσκονται υπό κρατική μέριμνα και προστασία, ειδικοί στον τομέα της πρόνοιας τονίζουν πως η βοήθεια στις γυναίκες που αναλαμβάνουν διπλά την ευθύνη των παιδιών τους είναι σχεδόν μηδενική.
Η Παγώνα Καραγιάννη είναι μια γυναίκα που τόλμησε, μια ανύπαντρη μητέρα που ζει και κυκλοφορεί ανάμεσα μας.
«Με 490 ευρώ το μήνα προσπαθώ να μεγαλώσω μόνη το παιδί μου, χω­ρίς δικό μου σπίτι, χωρίς σταθερή δουλειά και χωρίς καμία υποστήριξη από κανέναν» λέει στον Ε.Τ. η 44χρονη ανύπαντρη μητέρα. Εργάζεται ημιαπασχολούμενη ως καθαρίστρια και από το μισθό της πληρώνει σχεδόν τον μισό, δηλαδή 210 ευρώ, για το νοίκι. Η πολιτεία, όπως λέει, παρακολουθεί ως απλός θεατής τον αγώνα της για επιβίωση. Η μόνη στήριξη που της παρέχει είναι το ποσό των 88 ευρώ το δίμηνο που παίρνει από το ΠΙΚΠΑ.
«Η πρώτη μου σκέψη όταν έμαθα όταν ήμουν έγκυος ήταν να κάνω έκτρωση. Ο πατέρας του παιδιού ήταν από την πρώτη στιγμή αρνητικός. Πίστευε ότι έμεινα έγκυος για να τον αναγκάσω να με παντρευτεί.

ΑΠΟΓΝΩΣΗ

Ήμουν χαμένη, δεν ήξερα τι να κάνω και παρακάλεσα το Θεό να μου δείξει το σωστό δρόμο. Και μου τον έδειξε! Όταν έκανα τις εξετάσεις πριν από την έκτρωση, είδα στην οθόνη του υπέρηχου το παιδί μου και αποφάσισα να το κρατήσω και να προσπαθήσω να το ζήσω».
Η κ. Καραγιάννη είναι μια από τις πολλές μητέρες που βρήκαν οικονομική και ηθική στήριξη στο Κέντρο Φροντίδας Μητέρας και Παιδιού του Συλλόγου Προστασίας Αγέννητου Παιδιού.
«Κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης με στήριξαν οι γονείς μου και κάποιοι φίλοι, χωρίς όμως καμία ιδιαίτερη οικονομική ενίσχυση. Τα έβγαλα πέρα με τα λίγα χρήματα που είχα μαζέψει έως τότε από τη δουλειά μου. Από συγγενείς μου έμαθα για το Κέντρο Φροντίδας Μητέρας και Παιδιού. Εκεί μου πρόσφεραν ψυχολογική στήριξη και όταν γέννησα φρόντισαν να με προμηθεύουν με όσα χρειαζόταν το παιδί, από καρότσι και κούνια μέχρι γάλατα και πάνες».
«Δεν ζητάω από το κράτος να κάθομαι και να με πληρώνουν»
Η κ. Καραγιάννη λέει πως θα έπρεπε να υπάρχει τουλάχιστον καλύτερη πληροφόρηση για το πού μπορούν να βρουν στήριξη οι μητέρες. «Ο κόσμος δεν ξέρει. Αν ήξερε, θα βοηθούσε.


Ο Σύλλογος Προστασίας Αγέννητου Παιδιού Σύλλογος Προστασίας Αγέννητου Παιδιού προσφέρει εθελοντική βοήθεια σε γονείς και παιδιά, αλλά πολλοί δεν γνωρίζουν την ύπαρξή του. Αν ήμουν στο εξωτερικό, θα ήταν διαφορετικά. Δεν ζητάω από το κράτος να κάθομαι και να με πληρώνουν. Αυτό που ζητάω εγώ και κάθε μητέρα που αγωνίζεται να μεγαλώσει μόνη ένα παιδί είναι μια σταθερή δουλειά και καλύτερη αντιμετώπιση από την Πολιτεία».

Οι δημόσιοι παιδικοί σταθμοί, όπως λέει, συχνά δεν επαρκούν και κάποιες φορές δεν ανταποκρίνονται στο σκοπό τους λόγω ωραρίου. Οι ιδιωτικοί, πάλι εξυπηρετούν από πλευράς ωραρίου, αλλά το κόστος είναι δυσβάστακτο. «Δυσκολεύτηκα να πάω το παιδί στον δημοτικό παιδικό σταθμό, γιατί ήταν μικρό, και σαν να μην έφτανε αυτό, χάνω συνέχεια δουλειές ωράριο του σταθμού είναι περιορισμένο κι εγώ δεν έχω κανέναν να μου κρατήσει το παιδί. Ακόμα πληρώνω καθημερινά ένα ποσό για το φαγητό του, που τώρα πια δεν είναι δωρεάν».

Λέει στον Ε.Τ. η ανύπαντρη μητέρα … η μικρή Μιχαέλα είναι τώρα τεσσάρων χρόνων και είναι πανέμορφη. Μερι­κές φορές, βλέποντας άλλα παιδιά με τους γονείς τούς ρωτάει για τον πατέρα της. «Το παιδί δεν έχει καμία επαφή με τον πατέρα του. Δεν με βοήθησε ποτέ, ούτε οικονομικά ούτε ηθικά. Το είδε μόνο δυο-τρεις φορές όταν ήταν μικρό και από τότε τίποτα. Ξέρω ότι όταν μεγαλώσει η κόρη μου θα θελήσει να τον βρει. Είμαι προετοιμασμένη και θα της πω όλη την αλήθεια»

Και όλα αυτά σε μια χώρα που το εθνικό της πρόβλημα είναι το δημογραφικό..

Γράφει η Μαρία Βάθη
thesecretrealtruth , hamomilaki , mamma

Δεν υπάρχουν σχόλια :