Μπαχαρικά & αρώματα & γεύσεις { part I , II , III } !!!

Σήμερα σας έχω μερικές πληροφορίες για τα μπαχαρικά ,που κυριεύσουν με αρώματα το σπίτι και ζεσταίνουν την καρδιά μας και τέρπουν τον ουρανίσκο μας !!!

Κανέλα, γαρίφαλο, μοσχοκάρυδο... μια παρέα όπου η αλληλοβοήθεια τους δίνει δύναμη και όπου κι αν εμφανιστούν δεν περνούν απαρατήρητα!!!

ΜΕΡΟΣ I

Κανέλα

Αρχηγός η Κανέλα, το μπαχαρικό με το ζεστό, γλυκό, ξυλώδες άρωμα που οφείλει το όνομά του στη λατινική γλώσσα (canella) μια και η αρχαία ελληνική ονομασία του φυτού είναι "κιννάμωμον" απ' όπου και προέρχεται η αγγλική λέξη "cinnamon" ενώ η γαλλική λέξη είναι "cannelle".

Η κανέλα προέρχεται από το κανελόδεντρο (cinnamomum zeylanicum) που είναι θαμνόμορφο, αειθαλές δέντρο της Σρι Λάνκα. Καλλιεργείται επίσης στη Νότια Αμερική και στις Δυτικές Ινδίες. Ο βλαστός κόβεται χαμηλά, κοντά στο έδαφος κατά την περίοδο των βροχών, τεμαχίζεται και στη συνέχεια αποφλοιώνεται.

Τα κομμάτια του φλοιού τυλίγονται σε ρολά (μασούρια κανέλας) και σχηματίζουν έναν κύλινδρο με μήκος 107 (περίπου) εκατοστά, που γεμίζεται με τρίμματα από τον φλοιό της ίδιας κανέλας για να διατηρήσει το κυλινδρικό του σχήμα.

Αποξηραίνουν τον κύλινδρο για 4-5 μέρες και μετά τον κυλούν σε μια σανίδα για να σφίξει και τον ξαναβάζουν για νέα ξήρανση.

Η κανέλα αυτή είναι γνωστή ως κανέλα Κεϋλάνης. Έχει ανοιχτό καφέ ή καστανοκόκκινο χρώμα, όχι ιδιαίτερα σκληρό φλοιό και γλυκιά γεύση και είναι φαρμακευτικό φυτό που έχει ευεργετικές ιδιότητες για τον ανθρώπινο οργανισμό.

Όμως, υπάρχει και μια άλλη κανέλα που κυκλοφορεί η κανέλα Κασσία ή κανέλα της Κίνας ή της Ινδονησίας, προερχόμενη από το δέντρο Cinnamomum cassia ή aromaticum και η οποία εάν καταναλωθεί καθημερινά, σε μεγάλη ποσότητα είναι επιβλαβής.

Η διαφορά τους οφείλεται σε ένα κοινό τους συστατικό, την κουμαρίνη η οποία έχει ισχυρές αντιπηκτικές ιδιότητες. Η κανέλα Κεϋλάνης έχει μόλις 0,4% κουμαρίνη ενώ η κανέλα κασσία ή Κίνας έχει 5% κουμαρίνη.

Για να καταλάβουμε την προέλευση της κανέλας σε σκόνη μπορούμε να βλέπουμε την χώρα προέλευσης αλλά και την τιμή της γιατί η κανέλα κασσία είναι πολύ πιο φθηνή.

Η ιστορία της κανέλας

Η κανέλα πρωτοχρησιμοποιήθηκε γύρω στο 2.800 π.Χ. Στην Αίγυπτο τη χρησιμοποιούσαν για την ταρίχευση, τη μαγεία, για την παρασκευή φαρμάκων και καλλυντικών ενώ η αξία της ήταν μεγαλύτερη και από τον χρυσό.

Οι Ρωμαίοι τη θεωρούσαν ιερή και τη χρησιμοποιούσαν στις νεκρώσιμες ακολουθίες ως ένδειξη σεβασμού προς το νεκρό.

Στη Μεσαιωνική Ευρώπη ήταν παρούσα στις θρησκευτικές τελετές αλλά και σαν φάρμακο για τον βήχα και τον πονόλαιμο όπως επίσης και σαν καρύκευμα.

Αργότερα ήταν το πιο προσοδοφόρο μπαχαρικό της Ολλανδικής Εταιρείας των Ανατολικών Ινδιών.

Η Κεϋλάνη υπήρξε μήλο της έριδας για τις ευρωπαϊκές χώρες μια και πέρασε από τους Πορτογάλους πέρασε στους Ολλανδούς οι οποίοι για να διατηρήσουν το μονοπώλιό της, όταν έμαθα ότι υπήρχε κανέλα στην Ινδία δωροδόκησαν τον Ινδό άρχοντα της περιοχής για να την καταστρέψει.

Μετά η Κεϋλάνη πέρασε στα χέρια των Γάλλων και των Άγγλων ενώ το μονοπώλιό της έσπασε όταν έγινε γνωστή η ύπαρξη κανέλας στη Γουιάνα και στον Μαυρίκιο.

Η κανέλα συνδυάζεται τέλεια με γαρίφαλο, μοσχοκάρυδο (που τονίζει το άρωμά της), κάρδαμο, τσίλι, μπαχάρι, κύμινο, τζίντζερ, αστεροειδή γλυκάνισο, κουρκουμά.

Η κανέλα τονίζει τη γεύση σε μπισκότα, κέικς, κρέμες, κρέπες, ψωμιά, τσουρέκια, σοκολάτες, λουκουμάδες, φρούτα και κρεατικά αλλά και σε ροφήματα όπως cappucino, σοκολάτα, τσάι.

Γαρίφαλο

Ακολουθεί το Γαρίφαλο που είναι το αποξηραμένο, κλειστό μπουμπούκι ενός τροπικού αειθαλούς δέντρου που έχει πυκνό, σκουροπράσινο φύλλωμα και φτάνει τα 10-12 μέτρα ύψος. Θεωρείται ιθαγενές φυτό των νήσων Μολούκες. Τα μπουμπούκια τους έχει μήκος 8-19 χιλιοστά και συλλέγεται πριν ανοίξει. Έχει ισχυρό, καυτερό άρωμα και έντονη γεύση.

Στα αγγλικά ονομάζεται "cloves" και προέρχεται από το Λατινικό "clavus" που σημαίνει καρφί. Πολλές φορές, στα ελληνικά αποκαλούμε μοσχοκάρφια, που σημαίνει αρωματικά καρφιά, τα ολόκληρα γαρίφαλα και γαρίφαλο αποκαλούμε τη σκόνη τους.

Η ιστορία του γαρίφαλου

Το γαρίφαλο πρωτοεμφανίζεται αρκετούς αιώνες προ Χριστού όταν απεσταλμένοι από την Ιάβα στην αυλή της Κίνας έφεραν γαρίφαλα τα οποία συνήθιζαν να κρατούν στο στόμα τους για να το αρωματίζουν κατά τη διάρκεια της ακρόασής τους από τον Αυτοκράτορα.

Στο τέλος των Μεσαιωνικών χρόνων στην Ευρώπη τα γαρίφαλα χρησιμοποιούνταν για τον αρωματισμό, τη συντήρηση και το γαρνίρισμα των φαγητών.

Η καλλιέργεια των γαριφαλόδεντρων περιοριζόταν μόνον στην Ινδονησία. Ακολουθώντας την πορεία της κανέλας, το γαρίφαλο κατά τον 16ο και 17ο αιώνα ήταν ένα εξαιρετικά πολύτιμο μπαχαρικό.

Για μια ακόμα φορά οι Ολλανδοί, έχοντας το μονοπώλιο ξερίζωσαν τα γαριφαλόδεντρα απ' όλα τα νησιά εκτός από τα νησιά Αμπόινα και Τερνάτε, ώστε να δημιουργηθεί έλλειψη και να κρατηθεί ψηλά η τιμή του μπαχαρικού.

Το Ολλανδικό μονοπώλιο έσπασαν οι Γάλλοι στα τέλη του 18ου αιώνα όταν μετέφεραν λαθραία σπόρους γαριφαλόδεντρων από τις Ανατολικές Ινδίες στα νησιά του Ινδικού Ωκεανού και στο Νέο Κόσμο. Αργότερα με την ανακάλυψη γαριφαλόδεντρων και σε άλλα μέρη του κόσμου η τιμή του γαρίφαλου έπεσε.

Το γαρίφαλο αποτελεί συχνά μέρος μιγμάτων μπαχαρικών όπως το κάρυ, το γκάραμ μασάλα, το Κινέζικο μίγμα των 5 μπαχαρικών. Ταιριάζει καταπληκτικά με κανέλα, μπαχάρι, κάρδαμο, μοσχοκάρυδο, τζίντζερ και κουρκουμά.

Μπαίνει για να αρωματίσει κρασί ή τσάι, σάλτσες, μελομακάρονα, κουλουράκια, κέικ και πουτίγκες, σιρόπια, κομπόστες αλλά και ψητό φούρνου ή κατσαρόλας ή ακόμη και σε στιφάδο.

ΜΕΡΟΣ II

Μπαχάρι

Καφέ σκούρα μπιλάκια ή μια καφέ, σχεδόν μαύρη, σκόνη με ζεστό και πολύπλοκο άρωμα το μπαχάρι είναι πολύ γνωστό στη χώρα μας κυρίως στα φαγητά απ' όπου το "έκλεψαν" και τα γλυκά ζηλεύοντας το σύνθετο άρωμα του αλλά την πικάντικη γεύση του.

Γνωστό σαν "πιπέρι των εκατό γεύσεων" στην Κίνα, σαν "τέσσερα μπαχαρικά (viergewürz)" στη Γερμανία, σαν "όλα τα μπαχαρικά (allspice)" στην Αγγλία. Η γεύση του συνδυάζει αυτές του γαρίφαλου, μοσχοκάρυδου, κανέλας, πιπεριού.

Το μπαχάρι προέρχεται από ένα αειθαλές τροπικό δέντρο, γόνιμο για σχεδόν, 100 χρόνια, που φύεται στην Τζαμάικα, την Κουβά, τη Γουατεμάλα, την Ονδούρα και το Νότιο Μεξικό. Έχει καρπούς σφαιρικούς και ύψος 7-10 μέτρα.

Οι καρποί του πρωτοεμφανίζονται 6 χρόνια μετά τη φύτευσή του και μαζεύονται με τα χέρια όσο ακόμα είναι πράσινοι και παίρνουν το καφεκόκκινο χρώμα τους όταν αποξηραίνονται. Αυτό είναι το μπαχάρι που χρησιμοποιείται στη μαγειρική και ζαχαροπλαστική, σε τουρσιά αλλά και στην ποτοποιϊα ενώ τα αιθέρια έλαιά του στην κοσμετολογία.

Ιστορία

Η ιστορία του έχει τις ρίζες της πριν το 1500 π.Χ. μια και το χρησιμοποιούσαν οι Μάγιας της Λατινικής Αμερικής ως καρύκευμα.

Οι Αζτέκοι το πρόσθεταν σε ροφήματα σοκολάτας σαν γλυκαντική ουσία ενώ στην Ευρώπη πρωτοεμφανίστηκε στις αρχές του 16ου αιώνα όταν ο Χρ. Κολόμβος που αναζητούσε μαύρο πιπέρι στην Τζαμάικα μπερδεύτηκε και νόμισε ότι ήταν πιπέρι, ονομάζοντάς το Τζαμαϊκανό πιπέρι.

Αργότερα, μετά το 1600 οι Ευρωπαίοι το χρησιμοποιούσαν σαν υποκατάστατο του κάρδαμου και αυτοί που το λάτρεψαν ήταν οι Άγγλοι.

Το μπαχάρι στην κουζίνα

Σε κόκκους ή τριμμένο το μπαχάρι ταιριάζει στα λουκάνικα, σε χοιρινό, σε μαρινάδες για κρέας και κοτόπουλο και στο πατέ.

Αλλά και σε σάλτσες με κρασί ή ντομάτα, σε barbecue, σε λευκές σάλτσες αλλά και σε πίτες. Αρωματίζει απίστευτα τις πίκλες και σε μικρές δόσεις χαρίζει υπέροχο άρωμα σε κομπόστες, κέικ, κρέμες μπαβαρουάζ.

Προσθέστε μια πρέζα στα Χριστουγεννιάτικα μπισκότα και θα ...εκπλαγείτε ευχάριστα!!

Συνδυασμοί

Θυμίζοντας κανέλα, γαρίφαλο, μοσχοκάρυδο, τζίντζερ και πιπέρι, μπορεί να συνδυαστεί άψογα μαζί τους. Ακόμα συνδυάζεται υπέροχα με δάφνη, κάρδαμο, σπόρους κόλιανδρου και μάραθου, κύμινο, σινάπι, πάπρικα και κουρκουμά.

Τζίντζερ (Ζιγγίβερι ή Πιπερόριζα)

Ζιντεμέλ για τους Ασιάτες, τζίντζερ για τους Δυτικούς και πιπερόριζα για τους Έλληνες αυτό το σπάνιο δώρο της Ανατολής με το ιδιότυπο, λεμονάτο άρωμα και την πικάντικη ή καλύτερα πιπεράτη γεύση είναι η ρίζα ενός τροπικού φυτού που έχει υπερβολικά μελετηθεί από επιστήμονες κάθε καταγωγής με σκοπό να αποδειχθεί η ωφέλειά του στον ανθρώπινο οργανισμό.

Οι πρώτες αναφορές του τζίντζερ είναι κάπου στην Ινδία και την Κίνα ενώ σήμερα καλλιεργείται κυρίως στην Καραϊβική.

Τροπικό φυτό με ύψος μέχρι 1,2 μέτρα, συγγενεύει με το φυτό που μας χαρίζει τον κουρκουμά και το κάρδαμο και μας χαρίζει την περίεργη, καφεκίτρινη σε εμφάνιση ρίζα του, πλούσια σε τζιντζερόλη, που το όνομά της στα Ινδικά σημαίνει "αυτό που έχει σχήμα κέρατου".

Αγαπημένο συστατικό της Ασιατικής κουζίνας με κυρίαρχη παρουσία στην Αγγλική αλλά και τη Σκανδιναβική κουζίνα χρησιμοποιείται πλέον ευρέως και στη χώρα μας. Το τζίντζερ δεν μπορείς να το αγνοήσεις... το λατρεύεις ή το σιχαίνεσαι κι αυτό λόγω της ιδιαίτερης γεύσης του.

Υπάρχει φρέσκο, αποξηραμένο, σε κομμάτια ή σε σκόνη αλλά και γλασαρισμένο για να μπορεί να χρησιμοποιηθεί στη μαγειρική και τη ζαχαροπλαστική. Το άρωμά του και η γεύση του εξαρτάται κατά πολύ από το μικροκλίμα της περιοχής όπου καλλιεργείται, τον τύπο της καλλιέργειας αλλά και το στάδιο κατά το οποίο γίνεται η συγκομιδή.

Το τζίντζερ όμως φημίζεται και για τις ιατρικές του ιδιότητες. Είναι αντιοξειδωτικό, ρυθμίζει τη χοληστερίνη, το σάκχαρο και έχει επουλωτική, αντιφλεγμονώδη και αντιμικροβιακή και αντιπυρετική δράση.

Ιστορία

Η ιστορία του χάνεται στην Ινδία και την Κίνα. Από κει ταξίδεψε μέχρι τη Νοτιοανατολική Ευρώπη, την Αφρική και την Καραϊβική. Λέγεται ότι γύρω στο 2.400 π.Χ. στη Ρόδο πρωτοχρησιμοποιήθηκε από κάποιον αρτοποιό σαν αρωματικό στο ψωμί.

Αναφέρεται από τον Διοσκουρίδη στο σύγγραμά του "Περί Ύλης ιατρικής" για τις θερμαντικές του ιδιότητες στο στομάχι. Το όνομά του αναφέρεται ακόμα και στο Κοράνι μια και στις Αραβικές χώρες ήταν γνωστό από το 650 μ.Χ.

Εμφανίζεται και γίνεται γνωστό τον 9ο αιώνα στη Γερμανία και την Γαλλία ενώ στην Αγγλία οι πρώτες του αναφορές πηγαίνουν πίσω στον 11ο αιώνα. Στους αιώνες που ακολούθησαν οι Άγγλοι το λάτρεψαν και το έκαναν δημοφιλές και περιζήτητο με αποτέλεσμα η τιμή του να ανέβει στα ύψη.

Ήταν τον 16ο αιώνα που η βασίλισσα της Αγγλίας Ελισσάβετ δημιούργησε το πασίγνωστο και πολυαγαπημένο

Χριστουγεννιάτικο μπισκότο σε σχήμα ανθρώπου το "gingerbread man".

Τον 19ο αιώνα, οι Άγγλοι προχώρησαν ένα βήμα πιο πέρα καθώς έβαζαν τζίντζερ μέσα σε μπύρα κι έτσι δημιούργησαν την περίφημη Τζιτζιμπύρα που εμφανίστηκε στα νησιά του Ιονίου τον ίδιο αιώνα.

Το τζίντζερ στην κουζίνα

Σε λαχανικά, ρύζι, κρέας, σούπες, μαρινάτες ψαριού και σάλτσες. Τριμένο ζαχαρωμένο, σε σκόνη χαρίζει άρωμα και γεύση σε σοκολατένιες λιχουδιές αλλά και αρτοποιήματα όπως ψωμί, κέικ και μπισκότα.

Συνδυάζεται με μπαχάρι, κάρδαμο, τσίλι, κανέλα, γαρίφαλο, κόλιανδρο (φύλλα και σπόρους), κύμινο, μαραθόσπορους, λεμονόχορτο, πάπρικα, αστεροειδή γλυκάνισο και κουρκουμά.

ΜΕΡΟΣ III

Μοσχοκάρυδο

Μπαχαρικό που προέρχεται από τα σπέρματα του αειθαλούς δέντρου Myristica fragrans που βρίσκεται στα νησιά Μολούκας της Ινδονησίας ή αλλιώς νησιά των Μπαχαρικών.

Η μοσχοκαρυδιά είναι ένα δέντρο που το ύψος του μπορεί να φτάσει τα 20 μέτρα. Καρποφορεί 8 χρόνια μετά τη σπορά, φθάνει στη μέγιστη απόδοση σε ηλικία 25 ετών και η καρποφορία του συνεχίζει μέχρι τα 60 του χρόνια.

Οι καρποί του είναι κίτρινοι σαν βερίκοκα και όταν ωριμάσουν σχίζεται η εξωτερική τους φλούδα και εμφανίζεται ένα πορτοκαλοκόκκινο περίβλημα, ο γνωστός ανθός του μοσχοκάρυδου που λέγεται "μασίς" και το οποίο τρώγεται αλλά χρησιμοποιείται και στην παραγωγή μαρμελάδας.

Μέσα εκεί βρίσκεται το γνωστό μας μοσχοκάρυδο. Μετά τη συγκομιδή τα μασίς μεταφέρονται όπου τα πιέζουν ελαφρά και τα αποξηραίνουν στον ήλιο γυρίζοντάς τα 2 φορές την ημέρα για 6-8 εβδομάδες.

Στο διάστημα αυτό η ψίχα (μοσχοκάρυδο) ζαρώνει, απομακρύνεται από το κέλυφος (μασίς) και μόλις αρχίσει να "ακούγεται", το κέλυφος θραύεται και εμφανίζεται ο ξηρός, γκριζοκάστανος καρπός (το μοσχοκάρυδο).

Μοσχοκάρυδο υπάρχει και σε άλλες περιοχές που είναι όμως κατώτερης ποιότητας απ' αυτό της Ινδονησίας.
Έχει διαπεραστικό άρωμα και έντονη ελαφρώς γλυκιά γεύση. Χρησιμοποιείται, εκτός από τη μαγειρική και ζαχαροπλαστική, σε αρώματα αλλά και για τον αρωματισμό των ρούχων.

Αποτελεί μέρος του περίφημου Μαροκινού μίγματος μπαχαρικών Ras El Hanout.

Η ιστορία του

Πρωτοεμφανίζεται σε αναφορές του Ρωμαίου συγγραφέα Πλίνιο γύρω στον 1ο αιώνα. Οι Ρωμαίοι το χρησιμοποιούσαν σαν θυμίαμα, οι Ινδοί σαν αντιπυρετικό αλλά και σαν φάρμακο για τη δυσοσμία της αναπνοής και τους πονοκεφάλους, οι Άραβες σαν μπαχαρικό-αφροδισιακό αλλά και για τη θεραπεία των στομαχικών ενοχλήσεων. Στην Ευρώπη έφτασε μέσω της Βενετίας.

Γύρω στα 1600 το μοσχοκάρυδο απέκτησε πολύ μεγάλη σημασία για τον Δυτικό Κόσμο και έγινε ένα πανάκριβο μπαχαρικό με αποτέλεσμα να γίνει αντικείμενο μηχανορραφιών εκ μέρους των Ολλανδών για να διατηρηθεί η υψηλή τιμή του ενώ οι Άγγλοι και οι Γάλλοι αποσκοπούσαν στην απόκτηση σπερμάτων για να τα μεταφυτεύσουν.

Στα τέλη του 1400 οι Πορτογάλοι έφτασαν στο Ακρωτήρι της Καλής Ελπίδας και πήραν στα χέρια τους τον έλεγχο του εμπορίου του συγκεκριμένου μπαχαρικού ρίχνοντας με τον τρόπο αυτό την τιμή του καταφέρνοντας να υπερισχύσουν στον ανταγωνισμό.

Το μοσχοκάρυδο θα το συναντήσουμε σε σάλτσες λευκές όπως η μπεσαμέλ, σε πιάτα με πατάτες, καρότα, σελινόριζα, σε τυρόπιτες και γενικά όπου υπάρχουν γαλακτοκομικά αλλά και σπανάκι όπου εξισορροπεί τη μεταλλική του γεύση.
Στη ζαχαροπλαστική, αρωματίζει υπέροχα πουτίγκες, κρασί, γλυκιές κρέμες αλλά και μπισκότα, γλυκά ψωμιά, κέικς και άλλα αρτοποιήματα.

Χρησιμοποιείται επίσης σε αρώματα αλλά και σαπούνια, σαμπουάν, αφρόλουτρα.
Το βρίσκουμε τριμμένο σε σκόνη ή ολόκληρο.
Συνδυάζεται με μπαχάρι, κανέλα, γαρίφαλο, κόλιανδρο και τζίντζερ.

Γλυκάνισος

Πολύ γνωστός σε μας τους Έλληνες λόγω του ότι αποτελεί κύριο αρωματικό του ούζου, στους Γάλλους που απολαμβάνουν το άρωμά του στο pastis τους, στους Ιταλούς με τη sambuca και την anisetta, στους Άραβες με το arak, στους Αιγύπτιους με το kibik αλλά και στους Γερμανούς με το ψωμί anisbrod.

Γλυκάνισος είναι η κοινή ονομασία του είδους Pimpinella anisum, ενός Μεσογειακού, ετήσιου, ποώδους φυτού που ευδοκιμεί στη Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή αλλά έχει διαδοθεί ευρύτατα στην Ευρώπη, την Ασία και την Αμερική.

Έχει ίσιο βλαστό και ύψος 25-75 εκατοστά, λευκά ή κιτρινωπά άνθη και καρπούς μικρούς, σκληρούς σε ανοιχτό καφέ χρώμα με έντονο άρωμα και ελαφρώς γλυκιά γεύση.

Ο γλυκάνισος είναι γνωστός από το 1500 στην Αίγυπτο σαν φάρμακο, από το 2000 π.Χ. στην Ελλάδα σαν αρωματικό, καρύκευμα και φάρμακο γνωστό για τις σπασομολυτικές, αποχρεμπτικές, αντιβηχικές αλλά και χωνευτικές του ιδιότητες χάρη στις οποίες ξεκίνησε η χρήση του σε ψωμί αλλά και σε διάφορα ποτά.

Οι Ρωμαίοι χρησιμοποιούσαν τους σπόρους του για να πληρώνουν τους φόρους ενώ στην Αγγλία του 14ου αιώνα, ο βασιλιάς Εδουάρδος έβαλε ειδικό φόρο στο γλυκάνισο με σκοπό τη συγκέντρωση εσόδων για την επιδιόρθωση και τη συντήρηση της γέφυρας του Λονδίνου.

Για να ωριμάσουν οι σπόροι του και να έχουν το υπέροχο άρωμά τους, το φυτό χρειάζεται γόνιμο έδαφος, αρκετό φως και ζέστη γιατί τότε μόνον η καλλιέργειά του γίνεται αποδοτική.

Έτσι, σε κάποιες περιοχές ο γλυκάνισος απεδείχθη αρκετά ακριβός για τους ποτοποιούς, οι οποίοι βρήκαν λύση χρησιμοποιώντας τον αστεροειδή γλυκάνισο τον οποίον εισήγαγαν από την Κίνα από τον 16ο αιώνα.

Τα δύο φυτά είναι διαφορετικά με μόνο κοινό τους σημείο την ανιθόλη που περιέχουν και είναι αυτή που χαρίζει το συγκεκριμένο άρωμα του γλυκάνισου.

Ο αστεροειδής γλυκάνισος ή Illicium verum κατάγεται από τη Νοτιοδυτική Κίνα και το Βιετνάμ και έφτασε στην Ευρώπη το 1578. Το όνομά του σημαίνει "δέλεαρ" και του αποδίδουν αφροδισιακές ιδιότητες.

Συνδυάζεται πολύ ωραία με μπαχάρι, κανέλα, γαρίφαλο, κόλιανδρο, κύμινο, σπόρους άνηθου και μάραθου, μοσχοκάρυδο και πιπέρι.

Πηγές :

•► captainspices.gr
•► enter2life.gr
•► ospriathomas.gr
•► Εγκυκλοπαίδεια "Πάπυρος-Λαρούς-Μπριτάννικα"

tantekiki