Έχεις σκεφτεί πως κρύβεις μέσα σου ακόμα ένα παιδί; Η ηλικία στην ταυτότητά σου μπορεί να μην είναι πια παιδική. Οι πρώτες ρυτίδες μπορεί να αφήνουν δειλά δειλά το πέρασμα του χρόνου στο πρόσωπό σου, μα το παιδί που κρύβεις μέσα σου παραμένει εκεί.
Όλοι μας, άλλοι λιγότερο κι άλλοι περισσότερο, έχουμε κρύψει εκείνο το χαρούμενο, ανέμελο παιδί κάπου βαθειά μέσα μας και το έχουμε σκεπάσει με φόβους, καθωσπρεπισμούς, εγωισμούς, ανασφάλειες, αδιέξοδες σκέψεις…
Κι όσο το παιδί ανεβαίνει στην επιφάνεια, όσο χτυπά την πόρτα της καρδιάς και ψάχνει να βρει λίγο οξυγόνο, τόσο περισσότερο εμείς προσπαθούμε να το καταπιέσουμε, να το μαλώσουμε, να το φυλακίσουμε σε μια απομόνωση, για να μη μας μιλάει, να μη μας ξυπνήσει από τη βαλτωμένη μας καθημερινότητα.
Πώς καταλήξαμε, όμως, να εγκλωβίσουμε αυτή τη χαρούμενη, αληθινή, ανέμελη φατσούλα μέσα σε ένα ενήλικο σώμα;τα πράγματα από την αρχή. Όλοι μας, γεννηθήκαμε άγραφοι πίνακες, χωρίς κανόνες, χωρίς πρέπει, χωρίς μη, χωρίς ταμπέλες, ταμπού και κομπλεξισμούς.
Στον άγραφο πίνακά μας προστέθηκαν εμπειρίες, κανόνες, μηχανισμοί που μας κληρονόμησαν, οι σημαντικοί άλλοι, οι γονείς μας, οι παππούδες κι οι γιαγιάδες μας, τα μεγαλύτερα αδέρφια μας… Κι εκείνοι το έκαναν με αγάπη, γιατί δεν είχαν συγκεκριμένες οδηγίες χρήσης για το πώς να μας συμπεριφερθούν ή για το τι είναι σωστό και τι όχι. Δεν έκαναν κάτι επίτηδες εις βάρος μας.
Απλά συνέχισαν την παράδοση, διατήρησαν τον φαύλο κύκλο των πληγών, πληγώνοντάς μας με τη σειρά τους, δημιουργώντας μας τραύματα που είχαν πληγώσει και τους ίδιους.
Ο μηχανισμός επιβίωσής μας, λοιπόν, μας υποχρέωσε να παγώσουμε τον αυθορμητισμό μας, την ελεύθερη σκέψη μας, την τόλμη μας για δοκιμές και τις αντικατέστησε με φόβους, προκαταλήψεις, με μια δειλία που ταιριάζει περισσότερο σε άβουλα πλάσματα.
Αυτός ο μηχανισμός, θεωρήσαμε ότι θα μας σώσει από πληγές κι από πόνο κι έτσι αφυδατώσαμε τον εαυτό μας από το συναίσθημα, από την αλήθεια του. Θεωρητικά, κερδίσαμε ναρκώνοντας τον εαυτό μας με ισχυρό αναισθητικό, αλλά στην ουσία χάσαμε γιατί του στερήσαμε τα όνειρα, τα συναισθήματα, το ρίσκο, την πραγματική ζωή.
Αν γυρίσουμε και κοιτάξουμε γύρω μας, αυτό που θα συνειδητοποιήσουμε είναι πως απλά εκπληρώνουμε την προφητεία ενός φαύλου κύκλου. Πληγωθήκαμε και πληγώνουμε σε ανταπόδοση. Και η ζωή συνεχίζεται…Αλήθεια συνεχίζεται ή απλώς διατηρείται;
Το παιδί που τόσο καλά έχουμε κρύψει μέσα μας, όμως, δεν παύει να μας φωνάζει. Δε σταματάει να μας τραβάει το χέρι, όπως κι εμείς τραβούσαμε το φουστάνι της μητέρας μας για να τραβήξουμε την προσοχή της. Δεν παύει να μας φωνάζει. Να ζητά τη λύτρωση, την ελευθερία…
Κι η ελευθερία θα έρθει μόνο αν του δώσουμε χώρο και χρόνο να εκφραστεί. Αν το αγκαλιάσουμε και του δείξουμε αγάπη για να επουλώσει τις πληγές του. Αν το κοιτάξουμε και του πούμε πόσο το καταλαβαίνουμε και πως το αποδεχόμαστε γιατί είναι το πιο ευαίσθητο, το πιο αληθινό κομμάτι του εαυτού μας.
Αντί, λοιπόν, να το μαλώνουμε και να το αποδιώχνουμε, χρειάζεται να το ακούσουμε. Να νιώσουμε τι είναι αυτό που μας ζητά και να του το δώσουμε απλόχερα. Γιατί το παιδί που έχουμε μέσα μας χρειάζεται αγάπη, χρειάζεται αποδοχή.
Αν στην παιδική μας ηλικία, η τελειομανία των γονιών μας και η ανασφάλειά τους απέρριπτε κάθε μας προσπάθεια και μας δημιούργησε τη λανθασμένη πεποίθηση ότι δε μπορούμε να τα καταφέρουμε, μετατρέποντας μας έτσι σε άτολμους ενήλικες, ας δοκιμάσουμε κάποια δραστηριότητα που ποτέ δεν τολμούσαμε μέχρι τώρα από το φόβο της απόρριψης ή της αποτυχίας.
Ναι, μπορεί να αποτύχουμε αλλά από την άλλη μπορεί και να τα καταφέρουμε και να κάνουμε στον εαυτό μας το δώρο της ικανοποίησης.
Αναλογιστείτε πόσοι ενήλικες δοκιμάζουν στον ελεύθερο χρόνο τους το τραγούδι, τη ζωγραφική, την ηθοποιία, τη φωτογραφία, γιατί στην παιδική ή την εφηβική τους ηλικία στερήθηκαν αυτή την ευκαιρία λόγω υποχρεώσεων, μαθημάτων ή απλά μιας άρνησης γιατί δεν ταίριαζε με την αισθητική των γονιών.
Όσοι από εμάς μεγάλωσαν σε συναισθηματικά κλειστές οικογένειες, όπου η εκδήλωση συναισθημάτων ήταν αραιή έως ανύπαρκτη, σκεφτείτε πόσο στερούμε από τον εαυτό μας ή και από τα παιδιά μας, την αγάπη, τη χαρά, το θυμό, τη λύπη, την έκπληξη, το γέλιο, την ευτυχία με το να συντηρούμε αυτη την εποχή παγετώνων στο συναίσθημα. Σίγουρα θα αναλογιστείτε, πώς μπορούμε να κάνουμε κάτι, όταν δεν το έχουμε γνωρίσει, όταν δεν το έχουμε βιώσει.
Αν ακούσουμε το παιδί που έχουμε μέσα μας, αν το ελευθερώσουμε, αν το αποδεχτούμε, αν το αφήσουμε να εκφράσει όλα όσα ένιωσε κάποτε και τα φυλάκισε στις τσέπες της μπλούζας του μαζί με τα αρώματα της αθωότητας και τις καραμέλες της ξεγνοιασιάς, τότε σίγουρα αυτό το παιδί θα μας οδηγήσει στην αλήθεια, στον πλούτο συναισθημάτων, στην ευτυχία.
Πάρτε λίγο χρόνο, κλείνοντας τα μάτια σας και με το χέρι στην καρδιά γυρίστε πίσω στις αναμνήσεις που είχατε σαν παιδιά. Τι σας ευχαριστούσε; Τι σας φόβιζε; Τι σας έδινε ικανοποίηση; Τι σας κρατούσε πίσω; Τι σας πλήγωνε; Τι σας έκανε να νιώθετε ασφάλεια;
Αφήστε όλα αυτά τα συναισθήματα, τις σκέψεις, τις εμπειρίες ελεύθερα. Επιτρέψτε τους να σας οδηγήσουν στην αλήθεια, στην πραγματικότητα, σε αυτό που πραγματικά είστε. Και μόνο τότε θα είστε πραγματικά ευτυχισμένοι.
Δεν υπάρχουν σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου