Φωνές, αυτές οι ενοχλητικές φωνές δεν σταματούν.
Προσπαθώ να βρω τον διακόπτη να τις κλείσω, αλλά δε γίνεται, δεν είναι πουθενά. Και κοντεύω να τρελαθώ…
Δε θέλω να μιλήσω με κανέναν, δε θέλω να μάθω τίποτα για κανέναν, την ηρεμία μου θέλω μόνο! Φτάνει πια!
Όλοι έχουμε νιώσει κάτι παρόμοιο, αλλά έχουμε αναρωτηθεί ποτέ, αν είναι η συνείδησή μας αυτή που δημιουργεί το πρόβλημα;
Αν έχεις έστω και μία αρχή στη ζωή σου, τότε ναι, ακούς τις φωνές της συνειδήσεως. Είναι οι τύψεις που σε κατακλύζουν επειδή δεν φέρθηκες καλά σε ένα φίλο σου, αδίκησες ή πρόδωσες κάποιον.
Και θες να τα αλλάξεις όλα, τα λόγια που είπες και τις πράξεις που έκανες, αλλά τίποτα δεν επιστρέφει πίσω, ούτε και ο χρόνος.
Οπότε μαθαίνεις να ζεις με αυτό, και απλά προσπαθείς να επανορθώσεις και να είσαι πιο σωστός και ηθικός άνθρωπος την επόμενη φορά.
Αν όμως δεν είναι η συνείδηση αυτή που μας κρατάει πίσω, και είναι η θλίψη; Τότε τι γίνεται; Γίνεται απλά να τα διαγράψουμε όλα και να νιώθουμε πόνο;
Αλλά θα ήταν εφικτό κάτι τέτοιο; Και αν ήταν, θα το επιλέγαμε; Δεν ξέρω, πόσοι θα διάλεγαν τον εύκολο δρόμο, αλλά σίγουρα δε θα ήταν και ο κατάλληλος.
Γιατί; Για τον πολύ απλό λόγο, πως αν δε νιώθαμε πόνο, θα ήμασταν αναίσθητοι, και δε θα μπορούσαμε να εκτιμήσουμε την αξία ούτε τα όμορφα συναισθήματα, όπως τον έρωτα, το πάθος, την αγάπη, την ευγνωμοσύνη…..
Μα όχι αυτό δεν είναι ζωή. Δεν γίνεται πάντα να αποφεύγουμε καταστάσεις.
Πρέπει να βρούμε ένα τρόπο να ξεπεράσουμε κάθε δυσκολία, κάθε θλίψη, και να προχωρήσουμε παρακάτω. Μα είναι δύσκολο, πώς θα γίνει;
Κατά την γνώμη μου, το μυστικό είναι να θέσεις νέους στόχους, νέες προοπτικές με τις οποίες θα ζεις.
Οι στόχοι αυτοί θα σε κάνουν πιο δυνατό, θα νιώσεις τέτοια δύναμη, ώστε να μπορείς να καταφέρεις τα πάντα..
Οι στόχοι αυτοί θα κάνουν καλύτερη τη ζωή σου, είτε είναι η επιθυμία για έναν άριστο βαθμό πτυχίου, είτε είναι μία καλύτερη δουλειά.
Οι φιλοδοξίες είναι το παν για την επιτυχία και κατά συνέπεια, για την ευτυχία.
anapnoes.gr
Προσπαθώ να βρω τον διακόπτη να τις κλείσω, αλλά δε γίνεται, δεν είναι πουθενά. Και κοντεύω να τρελαθώ…
Δε θέλω να μιλήσω με κανέναν, δε θέλω να μάθω τίποτα για κανέναν, την ηρεμία μου θέλω μόνο! Φτάνει πια!
Όλοι έχουμε νιώσει κάτι παρόμοιο, αλλά έχουμε αναρωτηθεί ποτέ, αν είναι η συνείδησή μας αυτή που δημιουργεί το πρόβλημα;
Αν έχεις έστω και μία αρχή στη ζωή σου, τότε ναι, ακούς τις φωνές της συνειδήσεως. Είναι οι τύψεις που σε κατακλύζουν επειδή δεν φέρθηκες καλά σε ένα φίλο σου, αδίκησες ή πρόδωσες κάποιον.
Και θες να τα αλλάξεις όλα, τα λόγια που είπες και τις πράξεις που έκανες, αλλά τίποτα δεν επιστρέφει πίσω, ούτε και ο χρόνος.
Οπότε μαθαίνεις να ζεις με αυτό, και απλά προσπαθείς να επανορθώσεις και να είσαι πιο σωστός και ηθικός άνθρωπος την επόμενη φορά.
Αν όμως δεν είναι η συνείδηση αυτή που μας κρατάει πίσω, και είναι η θλίψη; Τότε τι γίνεται; Γίνεται απλά να τα διαγράψουμε όλα και να νιώθουμε πόνο;
Αλλά θα ήταν εφικτό κάτι τέτοιο; Και αν ήταν, θα το επιλέγαμε; Δεν ξέρω, πόσοι θα διάλεγαν τον εύκολο δρόμο, αλλά σίγουρα δε θα ήταν και ο κατάλληλος.
Γιατί; Για τον πολύ απλό λόγο, πως αν δε νιώθαμε πόνο, θα ήμασταν αναίσθητοι, και δε θα μπορούσαμε να εκτιμήσουμε την αξία ούτε τα όμορφα συναισθήματα, όπως τον έρωτα, το πάθος, την αγάπη, την ευγνωμοσύνη…..
Μα όχι αυτό δεν είναι ζωή. Δεν γίνεται πάντα να αποφεύγουμε καταστάσεις.
Πρέπει να βρούμε ένα τρόπο να ξεπεράσουμε κάθε δυσκολία, κάθε θλίψη, και να προχωρήσουμε παρακάτω. Μα είναι δύσκολο, πώς θα γίνει;
Κατά την γνώμη μου, το μυστικό είναι να θέσεις νέους στόχους, νέες προοπτικές με τις οποίες θα ζεις.
Οι στόχοι αυτοί θα σε κάνουν πιο δυνατό, θα νιώσεις τέτοια δύναμη, ώστε να μπορείς να καταφέρεις τα πάντα..
Οι στόχοι αυτοί θα κάνουν καλύτερη τη ζωή σου, είτε είναι η επιθυμία για έναν άριστο βαθμό πτυχίου, είτε είναι μία καλύτερη δουλειά.
Οι φιλοδοξίες είναι το παν για την επιτυχία και κατά συνέπεια, για την ευτυχία.
Το άρθρο έγραψε η Κατερίνα Καραβάκα anapnoes.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου