Την νύχτα να σου επιτρέπεις τις αμαρτίες...!!!

Περασμένα μεσάνυχτα. Περπατώντας στα σοκάκια της πόλης, συνειδητοποιώ πως υπάρχει ακόμη ζωή εκεί έξω.

Για την ακρίβεια, η πόλη αυτό το βράδυ ασφυκτιά από ζωή. Οι άνθρωποι που θαρραλέα βγαίνουν στο δρόμο τέτοιες ώρες, νιώθουν ελεύθεροι.

Είναι έτοιμοι να κάνουν αμαρτίες, εκμεταλλευόμενοι την κάλυψη της νύχτας.

Δεν είναι παράλογο…

Αν σκεφτεί κανείς, πως μόλις πέσει το σκοτάδι, ακόμη και η σκιά μας παύει να μας ακολουθεί. Σαν να κουράζεται να μας νταντεύει συνέχεια και μας αφήνει έρμαιο στα άγρια ένστικτά μας.

Είμαστε λοιπόν, μες την πόλη.. Μόνοι μας. Δεν χρειάζεται να κρύψουμε τις διαθέσεις μας, η νύχτα είναι ήδη εκεί. Ακόμη και η ολιγόλεπτη ησυχία στους πιο πολυσύχναστους δρόμους, είναι γεμάτη ζωή. Αρκεί να προσπαθήσεις να καταλάβεις τις κραυγές της βοής γύρω σου.

Τη νύχτα μπορείς ν’ αφήσεις ελεύθερους τους δαίμονες σου. Δεν υπάρχει κίνδυνος να σε δει κανείς και να σε κρίνει. Τη νύχτα γίνεσαι άλλη μια ανώνυμη ύπαρξη χωρίς ταυτότητα.

Η ζωή σου την ημέρα, διαφέρει απ’ την ζωή σου μετά τα μεσάνυχτα.. Ή τουλάχιστον η ιδέα που έχεις για την ζωή σου.. Ίσως μάλιστα, να μην φαντάζεσαι πόσο αλλάζεις μόλις δύσει ο ήλιος.

Κρεμόμενη από μια κλωστή, μόλις η τελευταία ηλιαχτίδα χαθεί στον ορίζοντα, η μάσκα της αθωότητας πέφτει και δίνει την θέση της στο σκότος της ψυχής που επιτέλους εξωτερικεύεται.

Ελεύθερο πια, σε ωθεί σε νέες σκέψεις και ιδέες. Δεν υπάρχει πια το φωτεινό πέπλο που κάλυπτε την ωμή πραγματικότητα της νύχτας. Και συνειδητοποιείς πόσο τυφλός ήσουν όλες αυτές τις ώρες.
Οι αποχρώσεις της νύχτας γύρω σου, στροβιλίζονται κι εναλλάσσονται χωρίς σταματημό.

Φωνάζουν τις ιστορίες και τις κρυμμένες αλήθειες που έθαψε κι αυτή η μέρα.

Είναι αυτή η αιώνια εναλλαγή, κάτι σαν διαμάχη αλήθειας και ψέματος που δημιουργεί νέους κόσμους στην ψυχή μας. Αν σκεφτεί κανείς πόσοι άνθρωποι είναι μόνοι με τις σκέψεις τους τις νύχτες, εύκολα θα καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η νύχτα προσφέρει απλόχερα τις προϋποθέσεις εκείνες που επιτρέπουν στον καθένα από μας την ηρεμία για την αβίαστη ανάλυση των σκέψεων μας σ’ ένα βαθύτερο επίπεδο..

Σαν να ξεκλειδώνουν μερικές από τις κλειστές πόρτες του εγκεφάλου και εμπλουτίζουν τις σκέψεις μας με πρωτόγνωρα και μοναδικά στοιχεία.

Το πως θα τα αξιοποιήσουμε;

Πιθανότατα θα τα θάψουμε με μπουκάλια αλκοόλ όπως συνηθίζουμε να κάνουμε όταν θέλουμε να αποβάλλουμε μια σκέψη -που μας δημιουργεί ανασφάλεια ή είναι έξω απ’ τα συνηθισμένα-απ’ το μυαλό μας. Ναρκώνοντας τον εαυτό μας νιώθουμε ασφάλεια μακριά από τις νηφάλιες σκέψεις. Δεν απειλείται το υπέροχο ψέμα που ζούμε. Άλλοι περιμένουν τη μέρα για να νιώσουν όμορφα και να “λειτουργήσουν” (εγώ θα έλεγα “υπό-λειτουργήσουν”), μα άλλοι ανυπομονούν για την οικειότητα και την γαλήνη που τους προσφέρει η νύχτα.

Τότε ζουν πραγματικά, γιατί ο νους τους είναι ελεύθερος να καλύψει το φάσμα οποιουδήποτε θέματος με την φαντασία του. Γι’ αυτούς, η νύχτα είναι το σπίτι και η συντροφιά τους

Εσύ, γιατί θέλεις να ξεφύγεις;

Δείλιασες μπροστά στο ίδιο σου τον εαυτό ξανά. Μα δεν μπορείς να κρύβεσαι για πάντα.

Το άρθρο έγραψε η Isabella Teller

anapnoes.gr