Μοναξιά: Αίτια και Συνέπειες !!!

Το θέμα αυτό είναι λίγο περίεργο, μα παράλληλα είναι και διαχρονικό. Μοναξιά. Μια έννοια που εξ αρχής μας προδιαθέτει να σκεφτούμε πολλά αρνητικά πράγματα. Δάκρυα, θλίψη, πένθος, χωρισμός. Τι είναι όμως τελικά η μοναξιά; Είναι ψυχική ασθένεια, παροδική κατάσταση ή κάτι μόνιμο, εντεταγμένο στον χαρακτήρα μας;

Αν επιχειρούσαμε να δώσουμε κάποιον ορισμό στη λέξη αυτή, θα λέγαμε πως, μοναξιά, χαρακτηρίζεται η κατάσταση εκείνη κατά την οποία το άτομο νιώθει παραμελημένο από τον κοινωνικό του περίγυρο, είτε εκουσίως, είτε χωρίς την θέληση του και εξαιτίας αυτού προβαίνει συνεχώς σε ενέργειες που το απομονώνουν ακόμα περισσότερο από το κοινωνικό του περιβάλλον. Ποιες είναι όμως οι βαθύτερες αιτίες αυτού του εκτεταμένου φαινομένου;

Αρχικά, ως αιτία θα μπορούσε να προσδιοριστεί κάποια δύσκολη για το άτομο μεταβατική περίοδος στη ζωή του, όπως για παράδειγμα η αλλαγή σχολείου, ένας χωρισμός, μια απόλυση που δεν ήταν δικαιολογημένη ή ακόμα και το πένθος που ακολουθεί την απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου. Ως αίτιο όμως δεν αποκλείεται και η αίσθηση της αδυναμίας επιβολής του ατόμου αυτού στο περιβάλλον του, είτε σε κοινωνικό, είτε σε πολιτισμικό επίπεδο.

Παραδείγματος χάριν, έχετε αναρωτηθεί ποτέ τον λόγο για τον οποίο μικρά παιδιά, τα οποία τυγχάνει να έχουν κάποια ''ιδιαιτερότητα'', συχνά κάθονται απόμερα στην αυλή του σχολείου, χωρίς να επιχειρούν καν να παίξουν με τους συνομήλικούς τους; Η μοναξιά είναι και πάλι η κύρια αιτία.

Μοναξιά ωστόσο, μπορεί να νιώθει και κάποιος λόγω της ιδιαίτερα εκτεταμένης κοινωνικότητας του. Όταν δηλαδή κάποιο άτομο είναι ιδιαίτερα κοινωνικό και ομιλητικό και ουσιαστικά ''ζει μέσω της επαφής του με την παρέα- φίλους'' τότε βιώνει μια μορφή μοναξιάς, καθώς γνωρίζει πολύ καλά πως, όταν βρεθεί μόνο του, θα νιώσει αδυναμία και απραγία.

Πέραν όμως των αιτίων της μοναξιάς, υπάρχουν και συνέπειες, τόσο στην σωματική, όσο και στην ψυχική υγεία του ατόμου και όχι μόνο. Πρωταρχική συνέπεια αποτελεί το ρίγος. Ναι, σωστά διαβάσατε, οι άνθρωποι που είναι μόνοι ή τουλάχιστον αισθάνονται μόνοι, κρυώνουν πολύ πιο εύκολα και σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό από εκείνους που έχουν παρέα και νιώθουν συντροφικότητα (σημειωτέον πως, το συγκεκριμένο πόρισμα δεν ανήκει σε μένα, το διάβασα όμως σε κάποιο επιστημονικό περιοδικό και θέλησα να το μοιραστώ μαζί σας, καθώς μου έκανε μεγάλη εντύπωση).

Επιπρόσθετα, αποτελεί γεγονός πως, οι μοναχικοί άνθρωποι, είναι πιο επιρρεπείς στις ψυχικές διαταραχές, ανεξάρτητα από την ηλικία τους και το μορφωτικό τους επίπεδο.

Πέραν αυτού όμως, σε αυτό το σημείο είναι αναγκαίο να διευκρινίσουμε κάτι. Όταν λέμε ψυχικές διαταραχές, δεν εννοούμε απαραίτητα την παράνοια ή την σχιζοφρένεια, ούτε όμως και την κατάθλιψη. Ψυχική διαταραχή μπορεί να θεωρηθεί και μια κρίση πανικού ή ακόμα και μια αγχωτική κρίση.

Τέλος, λόγω της μοναξιάς, πρέπει να τονιστεί πως, δεν βλάπτονται μόνο τα ίδια τα άτομα αλλά και η κοινωνία στο σύνολο της. Η κοινωνία, όπως άλλωστε φανερώνει και η ετυμολογία της, αποτελεί μέρος όπου όλα τα άτομα κοινωνούν (δηλαδή συμμετέχουν σε κάτι κοινό). Εφόσον λοιπόν τα μοναχικά άτομα σταδιακά αποσύρονται από τη ζωή τους και τις δραστηριότητες που τα απασχολούσαν μέχρι τότε, λογικό επακόλουθο είναι και η σταδιακή κατάρρευση του κοινωνικού συστήματος.

Ας κάνουμε λοιπόν ό,τι περνάει από το χέρι μας για να μη νιώθουμε μόνοι. Γυμναστική, ζωγραφική, παρέα με καλούς φίλους, εκμάθηση μιας νέας γλώσσας, όλα μπορούν να συνεισφέρουν στην περαιτέρω κοινωνικοποίηση μας. Περισσότερο όμως, ας κοιτάξουμε γύρω μας και ας προσφέρουμε τη συντροφιά μας σε όσους την χρειάζονται πραγματικά.

The article was written by Cheshire Cat

enfo.gr