Η λέξη θλίψη ετυμολογικά προέρχεται από ← αρχ. θλῖψις “πίεση” ← θλίβω ← ινδοευρωπαϊκή (ρίζα) *bhlig- (χτυπώ).
Όταν η θλίψη μας τυλίγει, μας πιέζει και μας χτυπά την πόρτα, νιώθουμε ότι τίποτα δεν μας ευχαριστεί, όλα μας φαίνονται δύσκολα, νιώθουμε έντονη τάση για κοινωνική απομόνωση, μπορεί να αλλάξουν οι συνήθειές μας στη διατροφή και στον ύπνο, ή να εμφανιστούν και σωματικοί πόνοι. Μπορεί ακόμα να συνοδεύεται με το αίσθημα του «δεν αξίζω», ή έντονης ενοχής.
Συνήθως εμφανίζεται μετά από έντονο στρες, μετά από μιαν απώλεια (φυσική ή συναισθηματική), μετά από μια μεγάλη αλλαγή που βιώνουμε. Μπορεί όμως να εμφανιστεί και χωρίς κάποιον εμφανή λόγο, ως αποτέλεσμα της μονοτονίας στη ζωή μας, της απομάκρυνσης από τη φύση και τη γενικότερη αποξένωση από τους ανθρώπους. Είναι σαν να θέλουμε να μείνουμε στο κρεβάτι παρά να σηκωθούμε και να ζήσουμε άλλη μια «ανούσια» μέρα, βρίσκουμε εύκολα δικαιολογίες για να αποφύγουμε κάποια πρόσκληση και να μην πάμε, αλλά και καταφέρνουμε εύκολα να κρύβουμε τη θλίψη μας ακόμα και από τους πιο δικούς μας ανθρώπους. Μπορεί να διαρκέσει για μικρό ή για αρκετό μεγάλο διάστημα και η παρατεταμένη θλίψη μπορεί να γίνει κατάθλιψη.
Η θλίψη δεν είναι ευχάριστο συναίσθημα και συνήθως προσπαθούμε να την αποφύγουμε. Αν όμως τη βιώσουμε και το αντέξουμε έχει να μας προσφέρει τα δωράκια της, όπως και όλα τα συναισθήματα. Με την απόσυρση στον εαυτό μας έχουμε τη δυνατότητα να συγκεντρωθούμε, να επαναξιολογήσουμε τα θέματά μας, τη ζωή μας και να έτσι να την μετατρέψουμε σε μια ευκαιρία μεταμόρφωσης και εξέλιξής μας, παρόλο που μοιάζει σα να μετράμε τη δύναμή μας στην άκρη του γκρεμού.
Σε περιόδους θλίψης είναι βοηθητικό να μιλάμε σε κάποιον που εμπιστευόμαστε ή να ζητήσουμε βοήθεια από κάποιον ειδικό, γιατί παίρνουμε στήριξη και αποδοχή, μειώνεται η ντροπή μας και έτσι φεύγει ένα τεράστιο βάρος από πάνω μας, αφού κάποιος επιτέλους ξέρει τι περνάμε. Βοηθάει ακόμα το να γράφουμε αυτό που νιώθουμε ή κάποιες από τις μπερδεμένες σκέψεις που μας δημιουργεί η θλίψη, να ασχοληθούμε περισσότερο με πράγματα που μας ευχαριστούν, να ακούμε αγαπημένη μουσική, να κάνουμε μια βόλτα στη φύση, μια σωματική δραστηριότητα, να φροντίζουμε να τρώμε τακτικά και όσο πιο υγιεινά ώστε να βιώσουμε τη θλίψη μας πιο υποφερτά.
Το πιο σημαντικό είναι να είμαστε όσο πιο ειλικρινείς γίνεται με τον εαυτό μας και να τον στηρίξουμε με τρυφερότητα και αποδοχή σ΄αυτό το μεταμορφωτικό του ταξίδι. Ο C.S. Lewis είπε: «Κανένας δεν μου είχε πει ποτέ πως η θλίψη έμοιαζε τόσο πολύ με φόβο».
Ναι, η θλίψη κρύβει πολύ φόβο για το «άγνωστο»- καινούριο, αφού μέσα από τη θλίψη μας κάτι αποχαιρετάμε, αλλά αν τη βιώσουμε και την περάσουμε κάτι νέο καλωσορίζουμε στη ζωή μας.
Το άρθρο έγραψε η Νατάσσα Χαρέλα
You Might Also Like... ... Μπορεί η θλίψη να είναι ακάλεστος επισκέπτης, αλλά εσύ θα ορίσεις για πόσο θα μείνει στη ζωή σου
Δεν υπάρχουν σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου