Η Ανατολή είναι ένα χωριό της Κοζάνης.
Περίπου το 1948 Ζούσαν 80 οικογένειες σε αυτό το χωριό, σήμερα είναι μόλις 8 οικογένειες.
Εκείνα τα χρόνια οι κάτοικοι μιλούσαν για συχνές εμφανίσεις παράξενων όντων, βέβαια εκείνα τα χρόνια τους ήταν δύσκολο να καταλάβουν και τι ακριβώς ήταν.
Μίλησα με κάποιους κατοίκους του χωριού και θα σας μεταφέρω αυτά που μου είπαν.
Ο Κύριος Θεόδωρος Π. που σήμερα είναι 76 ετών αναφέρει:
Όταν ήμουν 13 ετών γύρισα στο σπίτι από το παιχνίδι, είχε νυχτώσει. Η αυλή του σπιτιού μου είχε 2 ξύλινες πόρτες, η μία οδηγούσε στο σπίτι και η άλλη στον κήπο. Άνοιξα την πόρτα που οδηγούσε στο σπίτι μου και εκεί εμφανίστηκαν 3 ασπροντυμένες γυναίκες που έλαμπαν, εγώ στην αρχή φοβήθηκα και δεν έδωσα σημασία, συνέχισα να περπατάω χωρίς να τις κοιτάω. Όπως προχωρούσα η μία μπήκε μπροστά μου και η άλλες δύο μπήκαν από πίσω μου, με είχαν βάλει στην μέση και περπατούσαν μαζί μου. Σαν παιδί είχα τρομοκρατηθεί, συνέχισα να περπατάω και η γυναίκα που ήταν μπροστά μου έκατσε στα σκαλοπάτια της εξώπορτας του σπιτιού μου ,εγώ συνέχισα να περπατάω και άνοιξα την πόρτα να μπω στο σπίτι μου, οι άλλες δύο ήταν ακριβώς από πίσω μου. Με το που μπήκα μέσα στο σπίτι μου, πήγα να δω αν η μητέρα μου ήταν ξύπνια να τις πω τι έγινε, αλλά εκείνην κοιμόταν, έτσι πήγα προς το παράθυρο να δω εάν αυτές οι γυναίκες ήταν ακόμη έξω ,αλλά είχαν φύγει, εκεί κάπως ηρέμισα. Όπως γύρισα να φύγω από το παράθυρο ξύπνησε η μητέρα μου και με ρώτησε τι κοιτούσα έξω από το παράθυρο και εγώ της απάντησα πως δεν κοιτούσα τίποτα. Εκείνη γύρισε και μου είπε, κατάλαβα παιδί μου, είδες τις νεράιδες .Δεν χρειάζεται όμως να φοβάσαι γιατί σε προστάτευαν μέχρι να μπεις στο σπίτι με ασφάλεια, το μόνο που πρέπει να ξέρεις είναι ότι στις Νεράιδες ποτέ δεν μιλάμε παιδί μου. Μετά από 63 χρόνια και το θυμάται σαν να ήταν χτές.
Η Κυρία Χριστίνα Π. που σήμερα είναι 74 ετών αναφέρει:
Ένα πρωί μου είπε: μια συγγενείς μου έβγαλε τις αγελάδες να βοσκίσουν, όπως προχωρούσε βλέπει μια άλλη συχωριανή κάπως αναστατωμένη.
Την ρώτησε τι της είχε συμβεί και ήταν έτσι, εκείνη απάντησε πως έχασε την αγελάδα της και ήθελε να την βοηθήσει να την βρει. Εδώ θέλω να σημειώσω πως κοντά στο χωριό υπάρχει ένα ρέμα που οι τότε κάτοικοι συχνά ακούγαν τύμπανα να χτυπάνε.
Η κυρία Δέσποινα θέλησε να βοηθήσει την συχωριανή της και ξεκίνησαν να βρούν την χαμένη αγελάδα, βέβαια η κυρία Μαρία άρχισε να την οδηγεί προς εκείνο το ρέμα.
Η κυρία Δέσποινα φοβήθηκε και κοντοστάθηκε, τότε η κυρία Μαρία της λέει»έλα, κάτω στο ρέμα είναι η αγελάδα μου, έλα να την πάρουμε»και εκείνη την στιγμή αρχίζει να χτυπάει τα χέρια της και ακούγονται τα τύμπανα από το ρέμα, η Κυρία Δέσποινα φοβήθηκε πάρα πολύ και γύρισε πίσω.
Το ίδιο απόγευμα πήγε στο σπίτι της κυρίας Μαρίας να δει εάν βρήκε την αγελάδα της, προς έκπληξη της όμως της είπε πως δεν έχασε καμία αγελάδα και ότι το πρωί δεν συνάντησε την κυρία Δέσποινα.
Η κυρία Χριστίνα Π. αναφέρει μια ακόμη ιστορία κάποιας συχωριανής της:
Εκείνα τα χρόνια δεν κλείδωναν τις πόρτες του σπιτιού τους διότι δεν είχαν κάτι να φοβηθούν, ήταν πολύ ήρεμες εποχές από θέμα κλεφτών. Ένα βράδυ λοιπόν πήγε μέσα στο δωμάτιο να κοιμήσει τα 3 της παιδιά, ο άντρας της έλειπε στο καφενείο. Εκεί που νανούριζε τα παιδιά, ξαφνικά άνοιξε η πόρτα και μπήκε μέσα ένα πλάσμα σαν ανθρωπάκι, πολύ μικρό όμως και άρχισε να χοροπηδάει με μεγάλη ταχύτητα μέσα στο δωμάτιο, εκείνη τρομοκρατήθηκε και έχασε την μιλιά της. Άρχισε να προσεύχεται από μέσα της για να εξαφανιστεί εκείνο το πλάσμα, μετά από λίγο όπως και έγινε, το πλάσμα εξαφανίστηκε. Όταν επέστρεψε ο άντρας της του διηγήθηκε τι είχε συμβεί.
Εκείνα τα χρόνια αυτά τα πλάσματα τα αποκαλούσαν «Διαβόλια»Οι παλαιοί λένε πως εκείνα τα χρόνια ήταν πολύ αθώα, εν υπήρχε η τηλεόραση, το ραδιόφωνο, οι καφετέριες, τα σινεμά ,τίποτα από όλα αυτά. Ο κόσμος τότε ήταν αθώος, δεν έκανε κακές σκέψεις και έτσι τα «Διαβόλια» εμφανιζόταν συχνά γιατί θέλανε να τους κάνουνε κακό. Σήμερα δεν εμφανίζονται τα «Διαβόλια» ,ζούνε ανάμεσα μας, σαν άνθρωποι.
Το άρθρο έγραψε η Mystery
mysteries
Δεν υπάρχουν σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου